Balance again...

คือว่ารูปนี้เป็นงานตอนเรียนพอดีครับ...เป็นบทเรียนเกี่ยวกับสมดุลในงานออกแบบ...และงานศิลปะอะไรเทือกนั้นคือมันเริ่มจากว่าอาจารย์ให้สร้างหุ่นจำลองที่กำลังจะล้ม และทำให้มันตั้งให้ได้โดยใช้โครงสร้างไม้ไผ่.......อืม...........ไม่รู้จะใช้สรรพนามแทนตัวเองยังไงดีถึงจะดูเท่ห์และดูสุขุมเพียงพอ I ..ผม..ข้อย..ฉัน..กู..สู..เมิง...เค้า..อิชั้น
..เริ่มแรก...ผมเองก็ สอดไส่ โครงสร้างหลักของตัวหุ่นเสียก่อนทำให้มันแข็งแรงและทนทานนานปี ตามที่อาจารย์สั่งหลังจากนั้นผมก็เริ่มคิด.....

เอ..จะทำให้มัตั้งได้ยังไงวะ?คือหุ่นผมมันกำลังจะหงายหลังน่ะครับ (น่าจะดูออกกันใช่ไหม)ตามหลักฟิสิกส์ ม.5 เทอม1 เกี่ยวกับโมเมนต์ตัม ณ โมเมนต์นั้น.....ผมก็ตัดสินใจใส่นำหนักโครงสร้างไปด้านหน้า แต่ไม่ได้ผลแฮะ...มันล้มไม่เป็นท่า ผมกลับมาคิดใหม่ด้วยหลักคิดที่ซับซ้อนเข้มข้นขึ้น จากวิชากลศาสตร์ของวัสดุบวกกับวิชา airodynamic ทำให้ผมต้องเพิ่มนำหนักไปทั้งทางซ้ายขวา แถมยังต้องขึงเชือกไปไปทั่วตัวหุ่นอีก ดูมันช่างยุ่งเหยิงเสียจริง.........กระนั้นก็ตามมันก็ยังตั้งไม่ได้อีก

....ผมเริ่มใช้วิชาลูกเสือตอนประถม ผมเริ่มเพิ่มน้ำหนัก ไปทางตรงข้ามกับหุ่นที่กำลังจะล้ม ใส่ ใส่ ใส่เข้าไปเกือบได้แล้ว...เกือบแล้ว ....ในที่สุดก็สำเร็จครับมันตั้งได้ แต่มันตั้งได้แป๊บเดียวก็ล้ม ....หุ่นของผมหนักอึ้ง......เต็มไปด้วยไม้ไผ่ทุกทิศทุกทาง มันตั้งได้ แต่มันล้มง่ายชิปเป๋ง

...คราวนี้ผมเอาใหม่ ผมย้ายที่ประกอบไปในห้อง gallery ครับ มันไม่มีลมแรงเหมือนข้างนอก ผมรื้อโครงสร้างที่ยุ่งเหยิงออกเกือบหมดเหลือแต่โครงสร้างที่จำเป็น ผมค่อยๆคิด และบรรจงถ่วงน้ำหนักทีละข้าง ''ทีละนิด ทีละน้อย ฝันก็คงจะจริง'' ได้ผลครับ ไม่เกิน 20 นาที หุ่นของผมตั้งได้สำเร็จสวยงามอย่างที่เห็นในรูปนั่นแหละครับ

คือ............... คนเราคงมีเรื่องราว มีเหตุ มีผล มีภาวะแวดล้อมที่แตกต่างกันไป แต่ทุกๆคนก็คงพยายามที่จะหาสมดุลของชีวิตของตัวเองทุกคน ....... มั้งเนอะ
บางคนหากันทั้งชีวิตยังไม่เจอ บางคนก็เหมือนว่าใกล้เข้าแล้ว บางคนก็ค้นพบมันเข้าแล้ว ..เหมือนว่ามันอยู่ทีปลายจมูกนี่เอง ข้อสังเกตของผมจากการสร้างหุ่นตัวนี้ก็คือ การที่เราพยายามหาอะไรมาใส่ตัวคิดว่าวันหนึ่งมันจะช่วยฉุดเหวี่ยงชีวิตด้านที่มันเสียหลักให้มันกลับมามีสมดุลบางครั้งถ้าเราพิจารณาไม่ดี มันก็กลายเป็นของหนักใส่ตัว เจอลมนิดเดียวก็ล้มลงได้ง่าย มันหนักไปหมด มันยุ่งไปหมด จะขยับไปใหนก็ลำบาก และการที่บางครั้งเราทนฝืนต่อสู้ไปในสถาณที่ และองค์ประกอบที่มันแสนอ่อนไหว เราก็อาจต้องทน ล้มลุกคลุกคลาน หัวหกก้นขวิดอย่างนั้นไปตลอด ไม่รู้เมื่อไรจะยืนได้นิ่งๆเสียทีเราอาจจะแค่ลองเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่างดูบ้าง เราอาจจะยืนได้ง่ายขึ้น

......แต่เงื่อนไขของเรามันเหมือนกันซะเมื่อไหร่ล่ะ ก็คงต้องดูกันไป หากันไปลองดูกันใหม่ คิดกันให้รอบคอบ ลดความซับซ้อนกันลงบ้างก็ดี
โครงสร้างที่เบา ง่าย งาม ตั้งได้ดีนักแล ................
.............ชีวิตนั้นงาม................